رضي يكي از عُرفايي است كه تا بحال در مورد شخصيت والايش كمتر در بين عموم صحبت يا سخني رانده شده است وي در مكتب عرفان داراي منزلتي است است كه از اشعار او خصوصاٌ ساقينامهْ وي بر مي آيد .نام او سيد محمد و تخلصش «رضي» و تولدش را در نيمهْ دوم قرن دهم هجري در قريهْ آرتيمان كه يكي از توابع شهر تويسركان است واقع در استان همدان مي باشد آورده اند وي در ايام جواني به همدان عزيمت و در آنجا مشغول تحصيل شد واز شاگردان «مير» مرشد بُروجردي گرديد رضي بعلت شايستگي و افري كه داشت زود مورد توجه شاه عباس ماضي كه معاصر وي بوده است قرار گرفت و در جمع منشيان ميرزايان شاه درآمد وبهمين دليل بود كه داماد خاندان بزرگ صفوي شد و ثمرهْ اين ازدواج يكي ابراهيم ادهم است كه فرزند ارشد اوست وي نيز مقامي علمي و ادبي و عرفاني داشته است .

كلمهْ ‌«مير» از آن جهت به رضي اطلاق شده است كه مدتي جزء ميرزايان شاه عباس بوده است در بستان السياحه بدين مضمون آمده است كه عارف رباني «سيد رضي آرتيماني كه در زمان شاه عباس ماضي صاحب ديوان و ساقينامه مشهور است از قريهْ آرتيمان اما اولاد وي اكنون از جد خويش نصيب و بهره نبرده اند.رضا قليخان هدايت در مورد رضي چنين نوشته است : سيدي است صاحب ذوق و حال عرفاني با افضال در معارف الهيه مسلم آفاق و در مدارج حقانيه در عالم طاق معاصر شاه عباس صفوي و والد ميرزا ابراهيم متخلص به ادهم است وي كه از رِندان مست و عارفان پاكدل و صوفيان صافي دل است علوم نقلي و عقلي او را چون حجابي مي بيند كه انسان را به خود متوجه مي سازد و از عشق به معشوق يكتا باز ميدارد و در ساقينامه خود كه سرشار از مفاهيم عرفاني است .مي فرمايد:

قلم بشكن و دور افكن سبق بسوزان كتاب و بشويان ورق

و در جايي ديگر سروده است:

كتاب اشـــــارت اَبرو بخوان شفا در لب جام پُر بــاده دان

بمن جان من مي بده مي بــده پيـاپي پـيـاپي پيـاپي بـده

رضي پس از درگذشت سالياني از عمر شريف خود را دوباره عزم وطن خويش مينمايد و به زادگاه خود بر مي گردد و در همان جا جان به جان آفرين ميدهد

و به حقيقت هستي و جانان نائل ميآيد آرامگاه ابدي رضي در «همينه» واقع شده كه نام محلي است از محلات تويسركان و هم اكنون تربت پاكش زيارتگاه عاشقان و سالكان و صوفيان والا مقام است و ديوان شعر او آبشخور هنرمندان اين مرز بوم است كه همواره با اشعار او عشق و مشق كرده اند